Ardennen 4/2009

Daar het ernaar uitzag dat er op paasmaandag maar heel weinigen zouden fietsen nam Johan het initiatief om de fietsuitstap te vervroegen naar zaterdag, zodat we toch nog met zessen , Johan, Lieven, Guy , Geert en Marc aan de meet vertrokken . Lieven had versterking meegebracht met een gastrijder Johan die een verdienstelijk parcours aflegde. Daarenboven was de gekozen tour, een gekend vorig jaar door de voorzitter uitgestippeld traject , met heerlijke heuvels in een prachtige omgeving in de provincie Luik succesverzekerd; ik heb al met slechtere kaarten gespeeld pleegt Johan vaak te zeggen in een ietwat andere context. . Eerst warmrijden met een dertigtalkilometer vlakke baan en toen kwamen de hellingen aan de beurt, in respectievelijke volgorde; cöte de Wanne, Stockeu, haute lévée, rosier, vequer en tot slot la redoute. Johan 2 reed bij de cöte de Wanne vlot als tweede naar de top.Onze gastrijder heeft inderdaad de lichaamsbouw van een bergrijder, wou ook wel bewijzen dat hij zijn mannetje kon staan en overwon deze col inderdaad grandioos. Reeds vroeg in de trainingswedstrijd leek de einduitslag gekend.Door zijn jarenlange fietservaring wist Johan te vertellen dat de Stoque beslissend is voor de rest van de wedstrijd, wie hier in de problemen geraakt krijgt het waarschijnlijk voor de rest van de rit moeilijk. Naar Johans zeggen piekt hij het beste op korte hellingen , (maar sedert vorig jaar weten we dat ook hellingen van 12 km door Johan bij de korte hellingen worden gerekend,) deze korte maar stevige kuitenbijter was dan ook ideaal om zijn explosiviteit eens te testen. Ikzelf was geleerd door vorig jaar en deed het bij de aanvang wat rustiger aan zodat ik mijn krachten beter kon doseren over het volledige verloop . De côte de Stockeu is 2400 meter lang met een hoogteverschil van 227 meter, een gemiddelde helling van 10% en een maximale helling van 21%. Wij stopten vorig en dit jaar aan de gedenkplaat van Eddy voor de groepsfoto maar eigenlijk zijn we dan nog maar halfweg (lees ik bij Wikipedia) , de tweede helft is echter veel minder steil. Guy toonde zijn doorzettingsvermogen, ondanks zijn aanslepende verkoudheid en met hulp van de Dafalgan groeide hij in de wedstrijd. Johan 2, niet de jongste in jaren maar wel in rennerservaring moest ondervinden dat zonder ontbijt een succesrijke beklimming van de ardense bergen niet mogelijk is., bij het bekampen van de voorlaatste helling de Vequer ging bij hem het licht uit . Waaruit en rennersontbijt nu precies moet bestaan lopen de meningen ver uiteen maar het mag niet geschrapt worden . Er zijn er ook die, om dergelijke nare ervaringen te voorkomen , grote massa’s druivensuiker naar binnenwerken, misschien moet hij dit ook eens proberen. Bij de laatste helling, la redoute , was er wat minder enthousiasme, maar Johan , weer de Johan, kon Johan overhalen om toch nog deze laatste klim aan te vatten zodat hij de helling al eens kon verkennen. We vertrokken steeds samen bij de beklinming van de hellingen en wachtten dan telkens bij het bereiken van de top. In het totaal werd er een 90 tal kilometer gereden met een bescheiden gemiddelde van 20 km/uur. Een vraag aan Johan: Ik hoorde dat jou een aanbod als technisch direkteur werd aangeboden?“Sedert mijn opleiding als fietstherapeut heb ik de ploeg technisch al veel bijstand kunnen bieden. Nog geen vijf minuten onderweg en Johan 2 reed al plat . Onze voorzitter reed deze keer ook 2 maal lek. Binnen de kortste keren kon ik de beide renners en de ploeg terug aan het rijden brengen. Maar enkele bedenkingen wil ik hierbij toch nog kwijt. Indien men vier keer lek rijdt zonder aantoonbare glasscherf of nagel of... dan moet men toch ook nadenken over de kwaliteit van de buitenband en is vervanging misschien aangewezen. Een fietspomp is eigenlijk niet meer van deze tijd en gebruikte ik vroeger toen ik nog naar de school reed maar dat is toch ook weer vele jaren geleden, alleen bommekes zijn nog aanvaardbaar anno 2009 .Tot slot verzeker ik u dat ik Marc zijn band NOOIT zal herstellen.. Ik ben vindingrijk voor het wassen van mijn handen ( een resterende regenplas kan volstaan) maar indien ik zijn fiets onderhanden moet nemen dan dien ik meer tijd de besteden aan het reinigen van mijn handen dan aan het kuisen van mijn eigen fiets, dus Marc is gewaarschuwd...” Bij de aanvang van de rit reden we nog even op een nat wegdek maar verder werden we verwend door een heerlijke warme lentedag.Op een zonovergoten terras in Aywaille konden we nog genieten van de gekende leffe en spaghetti of croque bij een temperatuurtje van 24 graden. De organisatie van de tour was perfect en we hebben gezien dat ook zonder fiets GPS en zonder wegwijzers de linkpowerfietsploeg, of sommigen onder ons toch , dit parcours ook blind kunnen volgen. Ik had de indruk dat ook de stad goed werk heeft geleverd en dat het wegdek er dit jaar beter bij lag dan vorig jaar. Hopelijk hadden de afwezigen een net zo goede vakantiedag als wijzelf. Verslaggever van dienst. Marc

Omloop van het Ranstse gewest

Beste wielervrienden,



Op dezelfde dag als de Ronde van Vlaanderen hebben enkele linkpowers de omloop van het Ranstse gewest gereden Een oefenrit van 80 km met als start huize Etienne. Het deelnemersveld bestond uit Johan (Stijn stoemp), Erik (De Fitte), Marc (Dokter Dave), Lieven (de kasseifretter van St-Teunnes) Geert ( Joe snottebel), en Etienne ( den aquarius van Ranst).



Naar alloude traditie had onze wegkapitein de routing keurig uitgestippeld. Via Ranst kwamen wat verder langs de Nete terecht en werd er richting Herentals gefietst. Ondanks de zachte tegenwind zette onze wegkapitein er flink de vaart in. Sommige optimisten in het peleton dachten dat Johan kou had en via een strak tempo op temperatuur wou komen maar niets was minder waar. Het tempo ging nog wat hoger naarmate Herentals in de buurt kwam en Johan kwam niet meer van de kop af. Net zoals Eddy Planckaert die niet kon verstoppen dat hij een goede dag had, hield onze eigen Stijn Devolder het tempo zeer hoog hierbij vrolijk bijgestaan door de Fitte. Dit tot groot jolijt van Marc en Lieven die bij het bestuur hadden aangedrongen op een doorgedreven training. Het moet gezegd dat zowel Johan en Erik indruk maakten met de manier waarop zij vandaag kop hebben gedaan.



In Herentals aangekomen reden we van het water weg om via o.a Olen en Morkhoven terug langs de Nete te belanden en de weg terug naar Ranst aan te vatten. Het tempo zakte niet en bijwijlen werd er serieus gevlamd, kwestie van een goed gemiddelde te behalen. Tussen Herentals en Ranst deed de Fitte zijn naam nogmaals eer aan. Geen chance voor Erik en alweer lek. Als dit zo voortgaat zal Erik een lopende rekening bij Van Eyck moeten openen. Eerlijk is eerlijk, deze lekke band was echter geen verrassing omdat er plaatselijk enorm veel steengruis op het wegdek lag, daar verzeild geraakt door het lossen van de binnenschepen. Misschien moet ik de voorzitter eens aanspreken om een klachtenbrief te schrijven naar de lokale verkeersverantwoordelijke.

Het vervangen van deze lekke band werd in een recordtijd gedaan door Johan. Vooral het masseren van de band (geleerd in de cursus natuurlijk) deed iedereen verstommen. Is de opvolger van Wim Somers eindelijk opgestaan? Rijwielen Pondarosa blijkt dan toch meer dan een flauwe grap te zijn. Terug op weg werd het gaspedaal wederom redelijk ingedrukt.



Langs de Lierse Nete was er nog een gevalletje van verbale agressie met 2 dames op leeftijd die niet opzij wilden gaan voor de “blauwe bus, ondanks 30 seconden belgerinkel van de Fitte. Deze dames hielden vol dat ze geen bel gehoord hadden waarop de Fitte vroeg of ze soms een hoorapparaat droegen…. Door onze snelheid heb ik het antwoord van beide dames niet kunnen noteren maar het klonk zeer vriendelijk.



Na minder dan 2u40 rijden en met een gemiddelde van 30.4 kwamen we terug bij Etienne aan. Ons strakke tempo had ook de vrouw des huizes verrast want op het moment van aankomst was zij op haar caoutchouc bottekes het terras nog aan het proper spuiten. Onder een fantastisch lentezonnetje werden er nagenoten met Leffe en cola light. Wat later weergalmde “Aan tafel”en konden de deelnemers aan tafel voor een bord fantastische pasta. Wat moet een coureur zich nog meer wensen? Een massage a L’Etienne is een optie voor volgende keer!



Nogmaals bedankt aan de gastvrouw voor haar culinaire medewerking aan deze oefenrit. Ook speelse groeten aan Capsule.



Geert

E3 prijs Harelbeke

Na de profs was het aan ons, de Linkpowers gingen zich ook wagen aan hun eerste bergjes van het jaar.
Bij vertrek thuis was het aan het regenen net als de dag ervoor, maar éénmaal Gent voorbij kwamen de eerste opklaringen tevoorschijn en later op de dag hebben we verschillende malen de zon gezien.
Ondanks we de klok moesten vooruit draaien en allemaal een uur minder konden slapen, was toch iedereen netjes op tijd, dus we zouden stipt om half 9 vertrekken zoals gepland, echter Johan Marius, onze gastrijder, besliste daar anders over. Hij liet de hele Linkpower team 20 minuten wachten, om zogezegd een kleine boodschap te doen...(moest het een linkpower zijn, zou ik zeggen boete)
Dus iets voor 9 uur zijn we dan toch vertrokken, eerste 30 km licht wind mee, voorzitter en ondervoorzitter op kop, al snel werd er een heel peleton gevormd en na één uur hadden we exact 30 km in de benen.
Dan kwamen de eerste heuveltjes eraan, een kleine discussie of we al dan niet de kapelberg over waren maar dan doemde de paterberg op, kort maar lastig klimmetje en de meeste onder ons zijn er toch op geraakt, voor de liefhebbers, Johan Marius met een 34x23, niet slecht moet ik zeggen, ik denk enkel dat die van Team Colombia nog beter deden, maar die gingen dan ook heel hard.
Net voor de break kwam de Kwaremont, maar dat ging ondanks de kasseien voor iedereen redelijk vlot.
Johan en Erik kozen voor het buskotje om de bevoorrading te nuttigen en dat was geen slecht idee want net toen we wilden vertrekken zetten men boven de sluizen nog eens open.
Na dat regenbuitje vertrokken we op weg naar de Kluisberg waar de Johans en Erik nog eens het gas open draaiden, je kon duidelijk al zien wie er in vorm stak (Kim had die vorm ook al te pakken maar hij deed het kopwerk net voor de klim).
En toen, toen begon de miserie, net voor den Tiegem reed de voorzitter lek, met hulp van Erik en Etienne werd dit euvel snel opgelost, den Tiegem op de rest gaan vervoegen en onder commando van Johan Marius op weg naar de aankomst, maar de voorzitter moest nog eens lek rijden nu achteraan, dus weer van de fiets en daarbovenop waar was onze E10, lek gereden?, een Etienneke aan 't doen? niemand kon op de vraag antwoorden, dan maar bellen geen antwoord.
Dus nadat de voorzitter zijn band gemaakt was en we terug op pad willen roept onze ondervoorzitter 't is niet waar hé, ook lek, dus weer een band vervangen en nog steeds geen E10 te zien.
Na een kwartier konden we eindelijk terug vertrekken, zonder E10 die 5 min. later liet weten dat hij op den E3 zat of zoiets, dus toch een Etienneke.
Johan Marius nam de laatste kms voor zich en reed enkele van ons uit het wiel, toch om half twee bereikte iedereen het Forrestier stadion met uitz. van E10 die 10 minuten later binnenkomt met 10 extra trainingskilometers, dat Etienneke was blijkbaar niet echt een Etienneke.
Voila, na één blik cola wegens te druk aan de bar, 82 km en 5 hellingen aan gem. van 26 km/uur iedereen tevreden en moe naar huis.

De Voorzitter

Het lang verwachte verslag van zondag 22 – 03.

Beter laat dan nooit !



Zoals afgesproken gingen we de Sint-Amands Classic rijden. Afspraak in de Vredestraat bij den ondervoorzitter.

Veel volk op het appél. Er waren er weliswaar bij met iet of wat kleine oogjes, maar of het nu een trouwfeest is of een fuif

ne Linkpower komt op tijd uit zijn bedde om met de boys een fietske te gaan doen.



Wij op weg richting Duffel. Eerst nogis gaan checken of dat alles ok is thv. Disco Illusion. Weinig of geen blote navels of vechtende pubers. Saai !

Gewoon doorstomen richting den dijk en de blauwe bruggen. Rupeldijk op om den boot te nemen naar Wintam. Deze keer geen natte toestanden

of platte banden in het wachthok van den “buut”.

Snelle overzet, tegen 10 km per uur. Richting het mega sluizencomplex van Wintam. Vervolgens naar Rupelmonde – Temse – Sint-Amands en zo richting Willebroek en Rumst

naar de Vredestraat. Zeer leuke tour. En qua aardrijkskunde kan het tellen. De Nete en het Scheld en dan nogis langs de Rupel, ne mens zou van minder de draad kwijt geraken.



Nog enkele aanraders voor een donkere zondagmiddag : het Hellegat, Broekweg den Buitenlandsepolderweg. Ook zeer fijn is het Natuurreservaat ‘ Het Stort ‘ of het domein De Bocht.



Nadien kreeg ons Lies 5 waanzinnig stoere binken over de vloer met grote honger. Linkpowers krijgt men enkel stil wanneer er genoeg Leffe en eten op tafel staat.



En voor de volgende Sint-Amands tour zou ik graag het lied van de Kikker willen horen. Zeer toepasselijk.

Aan de oevers van de schelde, zat verscholen in het riet ne kleine kikker……………..





Uwen ondervoorzitter

Hove-Leest-Hove

Bikers,



Vandaag stond de oefenrit Hove-Leest-Hove op het programma. Aangezien een groot aantal linkpowers gisteravond uitgebreid hadden gedineerd in “De Voorspoed” en nadien nog een digestif hadden genuttigd op de “Holderdebolder-fuif” van de Rodenbachschool, werd de start van de rit pas om 10u gegeven bij ondergetekende thuis. Er werd nog even nagekaart over het experiment (impact van alcohol op topsport) dat onze soigneur uitgevoerd op dezelfde fuif, en dan trokken we ons op gang.



Via Lint en Lier kwamen we op de Neteboorden terecht en zetten we koers richting ‘blauwe bruggen’ in Rumst. Het moet gezegd dat er een fameuze bries stond want zij die kopwerk dienden te verrichten langs het water hebben het geweten. Het feit dat verscheidene wielertoeristen zich in onze slipstream nestelden, sprak boekdelen. Onder deze wielertoeristen bevond zich een zekere Marc Janssens, een wat oudere sportieveling uit Boechout met een triatlonverleden. Deze brave man vroeg of hij mee mocht met onze blauwe bus en dit werd door onze wegkapitein toegestaan. De volgende 10km kreeg de Marc een speedcursus over het wel en wee van onze ploeg.



Aan de blauwe bruggen ging het dan richting Leest, Tisselt en Willebroek met een nog steeds redelijke wind die soms van overal leek te komen. De wereldberoemde “Johan” rotonde die ook vandaag in het parcours werd opgenomen, werd zonder incidenten genomen. Onder een begeleidend zonnetje ging het dan terug richting Rumst. Voor de eerste maal dit seizoen werd de Bosstraat opgereden en het moet gezegd dat dit voor iedereen zeer vlot verliep. Na Rumst, Waarloos en Kontich-Kazerne reden we terug naar Hove.



Marc Janssens heeft heel de rit meegereden en heeft verschillende keren opgemerkt dat het een mooie tocht was. Een compliment voor de wegkapitein. Volgens mij had de Marc zeker een Linkpower lidkaart gekocht, gesteld dat we die hadden.



Ter afsluiting werd deze rit beëindigd met hotdogs, kaas en wat biertjes. Schol.



Geert

Kwis

Beste Bikers,



Om de multifunctionaliteit van onze ploeg te benadrukken, wil ik langs deze weg melden dat Erik, Johan, Guy en Geert, op initiatief van onze geliefde voorzitter, aan de schoolkwis van Halle-Zoersel hebben deelgenomen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ook mevrouw de wegkapitein en mevrouw de ondervoorzitter van de partij waren en we moeten zeggen dat hun beider optreden ons eindresultaat mede heeft bepaald. Als het goed is, zeggen wij het ook!



Zo’n 45 ploegen waren afgelopen vrijdag present waaronder ploeg nr 16 die speelde onder de naam “Linkpower”. Tijdens de eerste tussenstand bezetten uw dienaars de 4de plaats en die hebben in de volgende 5 vragenronden niet meer afgestaan. Deze mix van genie, doorzicht en parate kennis strandde slechts op 3 luttele punten van de ‘uiteindelijke winnaars’. Voorwaar een prachtig resultaat. Johan, Erik en Geert stelden voor om deze 4de stek nog wat luister bij te zetten in de “Volmolen”, maar aangezien mevrouw de ondervoorzitter haar lidkaart niet bij had, is dit niet doorgegaan. Misschien bij een volgende kwis?



Geert

Verslag rit 8-3-09

Beste bikers,



Er zijn van die dagen dat je hoopt dat Frankske er met zijn weersvoorspelling volledig naast zit. Helaas pindakaas. Zowel onze Frank als het weerstation van de wegkapitein zaten er knal op. Bewolkt en regen. Allen aangekomen bij Kim was het een beetje aan het miezeren, naarmate de start dichterbij kwam, regende het steeds harder. Geen prettig vooruitzicht met een tocht van circa 70km langs de Neteboorden voor de boeg.



Ondanks het feit dat 6 linkpowers zich hadden ingeschreven voor deze oefenstonde, hebben er slechts 5 de start genomen. Onze voorzitter vond nog wel de moed om zijne “Carrera” af te leveren in Hove, maar wegens nachtelijke tandpijn en ochtendlijk tandtrekken zag “Galibier” Guy ons ritje een iets minder zitten. Toch knap van de president dat hij zijn stalen ros ter beschikking stelde van Jan.

Verder werd er voor de start te noteren dat onze wegkapitein op zaterdag, tijdens een trainingsrit met de andere Johan, een ietwat te hard had gedemareerd en daardoor zijn trapper had verloren. Vandaar dat Johan deze tocht met de Mtb heeft afgewerkt. Geen slechte training mijn gedacht.



Toen we vertrokken richting Kontich viel er redelijk wat regen uit de lucht, maar dat veranderde redelijk snel. Na deze bui hadden we het ergste gehad en zijn we langs De Vrede, Kontich Kazerne, Waarloos en Rumst het jagerspad naast de Nete opgereden. De rit ging richting Viersel met gelukkig veel wind in de rug. Dank zij Johan hebben we een mij onbekend stukje Kessel gezien. Het enige herkenningspunt was de Kesselse heide. Uiteindelijk keerden we naar Hove terug langs Lier en begon de zon zowaar te schijnen.



Na ongeveer 2uur 40min kwamen we terug aan in casa Lemmens. Niks te vroeg voor Etienne wiens batterij redelijk plat was. Moe maar tevreden werden wij uitgenodigd aan de dis die rijkelijk gevuld was met sips, blokjes kees met mosterd en Leffe, waarvoor dank aan de vrouw des huizes.



Tot volgende week.